Rys historyczny

 

Historia szpitala w Brzozowie ma swój początek w 1938 roku, kiedy to Zarząd Okręgu Przemyskiego PCK podjął uchwałę o jego budowie.
Głównym inicjatorem i orędownikiem budowy szpitala, a także jego fundatorem był Ks. Józef Bielawski (obecnie szpital znajduje się przy ulicy jego Imienia, również  aula szpitala nosi jego Imię). Po latach posługi kapłańskiej ks. kanonik Józef Bielawski powrócił do rodzinnego miasta z marzeniem budowy ośrodka zdrowia, zwanego ówcześnie Domem Zdrowia. W 1938 roku przekazał odziedziczony po rodzicach teren pod budowę szpitala oraz 170 tys. sztuk cegieł i blachę na pokrycie dachu. Lokalizacja okazała się bardzo dogodna,  z dala od rynku, a jednak blisko miasta z dobrą komunikacją. Plan przewidywał funkcjonowanie 3 oddziałów: chirurgicznego – 20 łóżek, wewnętrznego- 20 łóżek, i położniczo – ginekologicznego- 10 łóżek z pokojem dla noworodków, salą operacyjną, salą porodową, pokojem dla lekarza i pielęgniarki. 7 lutego 1938 roku powyższy plan uzyskał akceptację Zarządu Okręgu PCK Oddział w Brzozowie oraz na wniosek Starostwa w Brzozowie został zatwierdzony przez Urząd Wojewódzki we Lwowie. Budowę szpitala poparły nie tylko różne instytucje ale również społeczeństwo brzozowskie. Budowę rozpoczęto 10 czerwc
a 1939 roku, do września podciągnięto mury 1-wszej kondygnacji. Po wojnie kontynuowano budowę przy wsparciu PCK oraz księdza Bielawskiego. Niestety nie doczekał się On ukończenia budowy i  oddania szpitala, zmarł po długiej, ciężkiej chorobie 17 stycznia 1947 roku. W 1949 ukończono budowę a oficjalnego, uroczystego otwarcia dokonano 29 czerwca 1950 roku.

Ks. Józef Bielawski

Urodził się 1 marca 1877 w Brzozowie. W 1897 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku. Po maturze podjął studia teologiczne. W 1901 roku otrzymał sakrament święceń kapłańskich. W styczniu 1904 został przeniesiony ze stanowiska administratora w Ostrowie na stanowisko administratora w Starym Samborze. Jako ksiądz pracował w Parafii Przemienienia Pańskiego w Brzozowie. W 1912 został dyrektorem Towarzystwa Zaliczkowego a od 1914 prezesem LXIX Polskiej Drużyny Strzeleckiej w Brzozowie. W 1923 otrzymał wyróżnienie Expositorium Canonicale  (wyróżnienie nadawane przez biskupa w uznaniu za zaangażowanie eklezjalne).

***

Na zdjęciu ks. Józef Bielawski i adwokat dr Adam Dobrowolski wizytują budowę fundamentów szpitala PCK w Brzozowie  (1939).

 



Na zdj. ukończony budynek szpitala w Brzozowie – wejście główne (1950).

 

Perwszym dyrektorem szpitala zostaje chirurg dr Antoni Kisiel, funkcję tę pełnił do 1958 roku.
W roku 1954 ukończono budowę drugiego budynku, w którym mieścił się 20 łóżkowy oddział dziecięcy, pogotowie ratunkowe, apteka szpitalna, pomieszczenie dla administracji. Do roku 1960 Szpital Powiatowy w Brzozowie liczył 120 łóżek, zatrudniał 8 lekarzy, 24 pielęgniarki, 29 salowych i 29 osób innego personelu. 
 
Ordynatorami Oddziałów byli:

  • lek. Antoni Kisiel - Oddz. Chirurgii Ogólnej
  • lek. Maria Turkiewicz - Oddz. Dziecięcy
  • lek. Stanisław Lang - Oddz. Wewnętrzny
  • lek. Jerzy Sołowiow - Oddz. Gin. – Poł. 



 
 

Na zdjęciach personel szpitala,  zespoły pogotowia, karetki, w tle  drugi budynek. (1954).

 
W latach sześćdziesiątych trwała dalsza rozbudowa  szpitala.  W  roku  1963  oddano poradnię przeciwgruźliczą, a następnie budynek przychodni rejonowej.  W 1968 roku dyrektorem placówki i ordynatorem oddziału chirurgicznego zostaje lek. Zbigniew Kubas i od tego momentu następuje najbardziej dynamiczny rozwój szpitala w Brzozowie. Najpierw były to małe inwestycje: portiernia, kotłownia, prosektorium, izba przyjęć. Rozbudowa izby przyjęć w dużej mierze odbywała się w czynie społecznym, pracownicy (również lekarze) sami  kopali doły pod fundamenty. Rozbudowa szpitala na dużą skalę zaczęła się  w 1971 roku od pawilonu "A".  W 1974 roku oddano do użytku pomieszczenia w nowym skrzydle dla oddziału gin – poł. (56 łóżek), oddz. noworodkowego (35 łóżek), bloku operacyjnego, rentgenodiagnostyki i kuchni. Cztery lata później wybudowano i oddano kolejny nowy 150 łóżkowy pawilon (obecny pawilon „B”) z oddziałami: dziecięcym, wewnętrznym, reumatologią, neurologią i apteką. Okres zarządzania palcówką przez dr. Zbigniewa Kubasa wpisuje się w historię nie tylko szpitala ale i Brzozowa  jako okres dynamicznego rozwoju i zmian. Człowiek wizjoner, lekarz-społecznik. Jego wielką pasją była onkologia: dzięki determinacji i staraniom 4 lipca 1977 roku zapadła decyzja ministra zdrowia o powołaniu Wojewódzkiej Przychodni Onkologicznej w Krośnie z siedzibą w Brzozowie. Rok później decyzją ministra zdrowia Wojewódzka Przychodnia Onkologiczna zostaje wyznaczona do sprawowania specjalistycznego nadzoru wojewódzkiego, a dr Z. Kubas powołany na stanowisko specjalisty wojewódzkiego w dziedzinie onkologii (1978-1991).  W 1981 roku w ramach Wojewódzkiej Przychodni Onkologicznej otwarto 50-cio łóżkowy Oddział Chirurgii Onkologicznej, którego ordynatorem zostaje dr Zbigniew Kubas. Jest to pierwszy taki oddział w regionie południowo-wschodniej Polski. Jednocześnie powstaje 30 łóżkowy Oddział Chemioterapii Onkologicznej. Oddziały te zlokalizowano w nowo wybudowanym i przekazanym  do użytku trzecim pawilonie (obecny pawilon „C”) gdzie również znajdują swoja lokalizację oddziały Urologii oraz Chirurgii Ogólnej. Oddano także nową centralną sterylizację, budynek z blokiem operacyjnym, pomieszczenia dla poradni onkologicznej i izby przyjęć.
W 1986 roku wszystkie pawilony połączono przewiązką komunikacyjną, co dało zwartą budowę szpitala liczącego 450 łóżek w tym 80 łóżek onkologicznych, Zatrudnionych było ok. 1000 pracowników, w tym 83 lekarzy i 450 osób średniego personelu medycznego.  Rozrasta się kadra medyczna i równocześnie podnosi się jej poziom merytoryczny dzięki ścisłej współpracy z Centrum Onkologii w Warszawie, Krakowie i Gliwicach.  W 1983 roku rozpoczęta zostaje kolejna  ważna inwestycja- budowa   Zakładu Radioterapii. Po zatwierdzeniu przez Państwową Agencję Atomistyki planów bunkrów, rozpoczęto prace budowlane. Była to ostatnia inwestycja wpisana w wizję rozwoju szpitala autorstwa dyrektora Zbigniewa Kubasa, gdyż jesienią 1990 roku odszedł z brzozowskiego szpitala po 35 latach pracy w tym po ponad 20 letnim zarządzaniu placówką. Był to okres transformacji i trudnych przemian, które  również  dotarły do Brzozowa. Dyrektor Zbigniew Kubas zostawił  namacalny dowód swojej pracy, trudu i poświęcenia: to On stworzył brzozowską onkologię i nakreślił wizję rozwoju szpitala. Nie będzie przesadą określenie dr. Zbigniewa Kubasa najważniejszą postacią, obok ks. Józefa Bielawskiego w historii brzozowskiego szpitala.

 

Zbigniew Kubas
 


 

Urodził się 22 września 1929 roku w Bóbrce k. Lwowa. Do Brzozowa przyjechał w 1944 roku i tu kontynuował naukę w szkole średniej. Maturę złożył w 1948 roku w V Liceum im. Jana Kochanowskiego w Krakowie. W tym też roku podjął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego, które ukończył w 1954 roku. Pracę w brzozowskim szpitalu rozpoczął 15 kwietnia 1955 r. W latach 1968 – 1990 był dyrektorem szpitala, ordynatorem oddziałów chirurgii ogólnej i onkologicznej oraz kierownikiem programów szkolenia chirurgicznego lekarzy, spośród których 14 uzyskało specjalizację z chirurgii. Budowniczy szpitala w Brzozowie, twórca i organizator Ośrodka Onkologicznego. Kierownik Wojewódzkiej Przychodni Onkologicznej w Krośnie z siedzibą w Brzozowie. Specjalista wojewódzki ds. onkologii dla województwa krośnieńskiego w latach 1978-1991.
20  maja  1994  roku  za  wybitne  zasługi  uhonorowany  został tytułem Honorowego Obywatela Miasta Brzozowa, zaś  cztery lata później doceniono wkład pracy  i zaangażowanie dr. Zbigniewa Kubasa w tworzenie ośrodka onkologicznego w Brzozowie jak również działalność w dziedzinie chirurgii przyznając nagrodę krajową, która została wręczona w Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej w  Warszawie. 
Zmarł 27 sierpnia  2007 roku we Wrocławiu.

***

Lata 90-te ubiegłego wieku to czas licznych przemian, a przede wszystkim szukania  rozwiązań pozwalających na uzyskanie wsparcia dla rozwoju  i przyszłości Szpitala. Zadawano  pytania w jakiej strukturze będzie istniał Ośrodek Onkologiczny w Brzozowie, czy będzie nadal rozwijał się i z jaką dynamiką. Było to zależne nie tylko od zaangażowania czy zapału kadry kierowniczej i pracowników, lecz również od polityków i władz, zarówno samorządowych jak i państwowych. 
Był to dość trudny okres dla Szpitala. Na przestrzeni dekady trzykrotnie następuje zmiana na stanowisku dyrektora, trudności finansowe powodują  zastój w obszarze inwestycyjnym, co nie oznacza braku zaangażowania ze strony zarządzających. Okres ten charakteryzuje się rozwojem zaplecza diagnostyczno-terapeutycznego.
W latach 1991- 1996, gdy funkcję dyrektora sprawował dr Józef Pitera, oddano do użytku Zakład Radioterapii w pełni wyposażony w nowoczesny sprzęt i aparaturę, który rozpoczął działalność w kwietniu 1992 roku, kiedy to przeprowadzono napromienianie pierwszego pacjenta. Od tej chwili Ośrodek spełnia warunki kompleksowego leczenia chorych na nowotwory. W tym czasie rozpoczęto również usilne starania w kierunku utworzenia Podkarpackiego Ośrodka Onkologicznego w Brzozowie.  Dzięki zaangażowaniu wielu osób, w tym przede wszystkim dr. Szymona Niemca (wówczas pełnił funkcję lekarza naczelnego szpitala), projekt uzyskuje akceptację nadzoru merytorycznego oraz resortu zdrowia   i decyzją   Wojewody  Krośnieńskiego  z dnia  28.12.1992  roku  Podkarpacki  Ośrodek Onkologiczny otrzymuje pełną autonomię leczniczą. Pomysł utworzenia Ośrodka Onkologicznego został również zgłoszony na konkurs ogłoszony przez ambasadę Włoch na ważne długofalowe działania w polskiej służbie zdrowia. Zyskał akceptację i otrzymał  nagrodę  w wysokości 1 mld zł na rozwój opieki onkologicznej prewencyjnej i ambulatoryjnej. Była to dotacja z włoskich funduszy z bezzwrotnej pomocy "counterpart funds".

Uroczyste otwarcie  Podkarpackiego Ośrodka Onkologicznego wraz z nadaniem  
imienia Ks. Bronisława Markiewicza następuje 12.03.1993r.

 

Ks. Bronisław Markiewicz – patron szpitala


Urodzony 13 lipca 1842 roku w Pruchniku k. Jarosławia. Był kapłanem Diecezji Przemyskiej, ofiarnym i cenionym duszpasterzem, a także profesorem Seminarium Duchownego. Od początku swego kapłaństwa był szczególnie wrażliwy na religijne, moralne i materialne zaniedbanie dzieci i młodzieży, a także niedolę prostego ludu. Rozwiązanie problemów społecznych widział w dobrym wychowaniu młodzieży i podniesieniu moralnym całego społeczeństwa. Był uczniem św. Jana Bosko we Włoszech. Po powrocie do Polski objął parafię w Miejscu Piastowym. Tu obok pracy duszpasterskiej prowadzi szeroką działalność wychowawczą w utworzonych przez siebie zakładach wychowawczych. Szybko dojrzewa w nim myśl o założeniu nowej rodziny zakonnej. Mimo usilnych starań nie doczekał się chwili zatwierdzenia Zgromadzenia. Zmarł 29.01.1912 roku. 54 lata później Zgromadzenie zostało zatwierdzone na prawie papieskim. Proces beatyfikacyjny Ks. Markiewicza rozpoczął się w 1958r. W dniu 02.07.1994r. został promulgowany dekret o heroiczności cnót Sługi Bożego.

***

Na łamach Gazety Codziennej „Polska Zbrojna” z dnia 13 kwietnia 1993 roku autor Ryszard Czech pisze m.in. „ Brzozów-niewielkie miasto w województwie krośnieńskim, znane zresztą z wielu społecznych inicjatyw, stało się centrum lecznictwa onkologicznego całego regionu południowo-wschodniej Polski. Otwarto tam właśnie Podkarpacki Ośrodek Onkologiczny, pierwszą i jak do tej pory jedyną w tej części kraju placówkę służby zdrowia, w której w sposób pełny i kompleksowy, mogą być leczone osoby chore na wszystkie schorzenia nowotworowe.  ( … )
Ta unikatowa placówka służby zdrowia w Brzozowie wybrała sobie za patrona blisko związanego z Podkarpaciem księdza Bronisława Markiewicza, założyciela zakonu o.o. michalitów w Miejscu Piastowym koło Krosna, znanego kiedyś społecznika, człowieka o wielkim sercu, pomagającego i współczującego bliźnim. „

***

Od tej pory  szpital  rozpoczął  proces przekształcania się w szpital o profilu onkologicznym.  Nawiązuje coraz szerszą współpracę z wiodącymi Ośrodkami Onkologicznymi w Polsce. Personel medyczny bierze czynny udział w szkoleniach w kraju i zagranicą, chlubi się  osiągnięciami naukowymi, ogłasza wiele publikacji w czasopismach naukowych krajowych i zagranicznych. Prowadzone jest kompleksowe skojarzone leczenie chorych onkologicznych. W lecznictwie onkologicznym niezwykle ważne jest współdziałanie różnych specjalności onkologicznych takich jak chirurgia onkologiczna, radioterapia i chemioterapia. W Oddziale Chirurgii Onkologicznej, gdzie ordynatorem od 1990 roku jest dr Józef Oberc,  wykonuje się rocznie ponad 1000 złożonych zabiegów chirurgicznych w szerokim zakresie. Duży nacisk kładziony jest na profilaktykę, diagnostykę i leczenie chorób nowotworowych. W 1992 roku uruchomiona zostaje Pracownia Badań Endoskopowych, trwa zakup i wymiana sprzętu medycznego na sprzęt nowej generacji. Ówczesny zarząd podejmuje również decyzję o budowie nowej kotłowni gazowo-olejowej, która zostaje oddana do użytku w 1996r. W kolejnych latach szpital  nie realizuje inwestycji  budowlanych, natomiast  działania kadry zarządzającej ukierunkowane są w dalszym ciągu na pozyskiwanie nowoczesnego sprzętu  medycznego, wprowadzanie nowoczesnych metod leczenia.
Od 1995 roku przy ośrodku powstaje i działa Klub Kobiet po Mastektomii „Amazonki”, który dla kobiet chorych jest wsparciem, nadzieją  i motywacją, a zdrowym uświadamia konieczności wykonywania badań profilaktycznych.
W 1996 roku uruchomiona zostaje Pracownia Mammografii, a pod koniec roku szpital wzbogaca się o unikalny w naszym regionie aparat ze źródłem Ir-192 do nowoczesnej  brachyterapii śródtkankowej i wewnątrzjamowej. Ośrodek brzozowski jest pierwszym w Polsce, który wprowadza autorską metodę leczenia niezaawansowanego raka prostaty za pomocą Irydu 192. W kolejnych latach następuje wymiana aparatu kobaltowego, zakup nowego symulatora. W 1999 roku zostaje uruchomione nowocześnie wyposażone Centralne Laboratorium, powstaje również pełno profilowy, wyposażony w nowoczesny sprzęt - Zakład Patomorfologii. Leczenie cytostatykami prowadzone jest zgodnie z najnowszymi standardami ogólnoświatowymi. W 2000 roku zostaje uruchomiona Pracownia Tomografii Komputerowej, zaś w 2002 linia terapeutyczna od tomografu komputerowego do systemu planowania leczenia z obrazowaniem 3D. Pod koniec lat 90 następuje intensyfikacja  pracy naukowej personelu medycznego. Lekarze publikują artykuły w krajowych i zagranicznych czasopismach naukowych, prezentują dorobek na zjazdach, konferencjach naukowych krajowych i międzynarodowych. Podnoszą kwalifikacje uzyskując tytuły specjalistów  i doktoraty.
W latach 1996-2003 funkcję dyrektora szpitala pełnił mgr inż. Edward Prajsnar.

***

Kolejny intensywny etap rozbudowy szpitala rozpoczął się w 2004 roku wraz z objęciem funkcji dyrektora szpitala przez mgr Antoniego Kolbucha.